<< Terug naar de homepage

Radio interview RTV Oost

"Uit de weg" onderwerp: "VIEWRADAR"

Radio uitzending RTV Oost zondag 10 maart 2013

Programma over zorg en welzijn.

In onze uitzending van 10 maart 2013 besteden we aandacht aan de volgende onderwerpen:

1. We hebben een gesprek met Erik Dannenberg, wethouder van de gemeente Zwolle, over een scootmobielproject.

2. Een gesprek met Gerdienke Prange van het Roessingh Research and Development over de ROBAR, de robot ondersteunende therapie van de bovenste extremiteit in de vroege revalidatie na een beroerte.

3. En ook een gesprek met Jannes Lohmeijer, student aan de UT. Hij werkte aan viewradardat als hulpmiddel dat kan dienen voor slechthorenden die als fietser aan het verkeer deelnemen. Deze groep schrikt vaak erg van achteropkomend verkeer.

4. Ook kunt u naar de slotfase luisteren van de voetbalwedstrijd FC Twente (5e) tegen Vitesse (4e).


Voor het beluisteren van de radio uitzending:
 

Stap 1: ga naar www.rtvoost.nl

Stap 2: klik op radio of eventueel uitzending gemist

Stap 3: selecteer de datum 10 maart in de kalender rechtsboven

Stap 4: klik "uit de weg"

Stap 5: klik op afspeel icoontje


Integrale tekst van de uitzending
 
*
Wim Morsink sprak eerder deze week met Jannes Lohmeijer en die is student aan de Universiteit Twente en nauw verbonden aan het Viewradar project. Dat is een mooi hulpmiddel voor slechthorenden in het verkeer. Één van hen is Cor Toonen, die vanaf zijn 14e jaar doof is. En om met hem te kunnen communiceren was ook schrijftolk Maaike Kruijk (zegt Guijk). Tijdens het gesprek typt zij razendsnel teksten in die Cor Toonen vanaf een beeldscherm leest, zodat ie vervolgens direct kan reageren. Maaike legt uit hoe dat ze dat doet.

Maaike: ja, ik doe dat door middel van een speciaal toetsenbord, een Veyboard. Dan typ ik alles in zodat Cor het mee kan lezen op de laptop. Het kan wel zijn dat er enige vertraging in zit, omdat ik het eerst in moet typen en Cor moet het daarna nog lezen op het scherm.

Wim: ik begin even bij Jannes. Misschien moet je wel kort even neerzetten wat Viewradar is, want veel mensen zullen dat niet kennen.
Jannes: de Viewradar is een apparaatje wat een auditief beperkte fietser bij zicht draagt of op de fiets bij zich neemt. En dat waarneemt, detecteert objecten dat van achteren nadert. Zoals een fietser, een auto, een scooter. En geeft vervolgens informatie aan de auditief beperkte gebruiker door, zodat die daar op kan reageren.
Wim: want mensen met een auditieve beperking, doven horen achteropkomend verkeer niet. En dat is het probleem.
Jannes: dat is zeker een probleem, ja.

Wim: dan stap ik even over naar Cor. Cor, hoe heb jij deze ontwikkeling..?
Cor: ik ben zelf dus al vanaf m’n 14e doof. Ik ben altijd bezig om oplossingen te zoeken. Vanuit mijn beroep ben ik oplossing denkend gericht. Ik ben ook een fietsfanaat. Ik hou heerlijk van fietsen, naar buiten, ontspannen. Maar ik kan niet ontspannen fietsen, ik moet altijd opletten, opletten, opletten. En rond 1985 heb ik samen met een Engels bedrijf een systeem ontwikkeld om thuis voor de deurbel en telefoon en babyfoon en brandalarm een triller voor om m’n pols te ontwikkelen. Dat gaat heel goed. Zelf heb ik thuis de nieuwste modellen al 6 jaar. Toen kwam ik op het idee om Viewradar.. Als ik een technisch paar ogen achterop m’n fiets zou hebben, die mij alarm doorgeeft als er een fietser aankomt die harder gaat dan ik. Dat zou een ideale oplossing zijn.
Wim: en toen heb jij contact gezocht met de Wetenschapswinkel van de UT?
Cor: ik heb eerst geprobeerd via andere kanalen die ontwikkeling te ondersteunen, maar daar kwam ik niet verder. Tot ik bij de Wetenschapswinkel kwam.

Cor: toen ontmoette je Jannes. Jannes heeft onderzoek gedaan en hij heeft gekeken wat de mogelijkheden waren vanuit zijn studie Industrieel Ontwerp. Jannes, hoe heb je dit probleem getackeld, wat heb je toen gedaan?
Jannes: nou, allereerst heb ik mij verdiept in wat nou eigenlijk precies het probleem is. En daarbij heb ik onder andere een experiment gedaan waarbij ik met oorkleppen op en oorpluggen in gewoon mijzelf doof heb gemaakt en een fietstocht heb gemaakt, samen met Cor. En dat was eigenlijk verschrikkelijk. Een verschrikkelijke ervaring, want dan pas besef je je als horende mens hoeveel je eigenlijk gebruik maakt van je gehoor. En dat je dat eigenlijk allemaal onbewust doet. En op dat moment kwam ik daar dus gewoon achter.. En ja, er moet daarom gewoon een oplossing komen.
Wim: en toen ben je gaan zitten denken van hoe los ik dit probleem op. En waar kwam je op uit?
Jannes: Cor had dus het idee van Viewradar. En mijn opdracht was om te kijken of dat idee te realiseren is. En dat heb ik gedaan door eerst te kijken van wat is de technische haalbaarheid. Zijn er componenten op de markt die geschikt zijn om dit product te realiseren. Maar ik kwam al snel tot de ingeving dat je moet, naast de technische haalbaarheid heb je ook de haalbaarheid op het gebied van gebruik. Want het kan wel hele goede techniek zijn, alleen mensen moeten er wel mee om kunnen gaan. En toen heb ik opnieuw kritisch gekeken naar het idee van Cor. En het idee van Cor was: nou, je gaat een waarschuwing geven. En ik dacht: nou, als mensen een waarschuwing krijgen, dan schrikken ze daarvan. En is het wel goed als je een apparaat de beslissingen laat nemen voor de gebruiker. Dus daarom dacht ik van: nou, ik moet eigenlijk een apparaatje maken, dat enkel informatie geeft, woerdoor de gebruiker zelf kan beslissen of iets wel of niet een gevaar is.
Wim: waar kwam je op uit? Kan je kort neerzetten wat het uiteindelijk geworden is? Ik heb begrepen dat het een radar achter op je fiets is, die achteropkomend verkeer detecteert en dan een signaal geeft via een horloge wat de auditief beperkte draagt.
Jannes: ja, dat klopt. Het maakt gebruik van een doppler-radar en dat is een radar die snelheden meet. En die snelheden die gaat hij dan omzetten in een trilsignaal wat dus de gebruiker op de pols of op de rug krijgt.
Wim: het ontwerp is klaar, het rapport is klaar, jij bent inmiddels afgestudeerd. Een bachelor studie.
Jannes: ja.
Wim: gefeliciteerd daarmee.
Jannes: dank u.

Wim: Jij hebt het overgedragen aan Cor Toonen. Cor gaat er verder mee aan de slag. Cor, wat is de volgende stap?
Cor: wij zijn nu bezig met de universiteit om te verzoeken om vervolgstudie ook op de universiteit te plaatsen. En fondsen zoeken hè, die ons willen ondersteunen. En de universiteit zoekt een klein innovatief bedrijf waar we dan mee samen kunnen werken. Dus dan krijg je samenwerking met universiteit, commerciële onderneming en de gebruiker zelf.
Wim: wat jou betreft, wanneer moet het apparaat op je fiets zitten?
Cor: het liefst morgen. Maar goed, ik ben realistisch. Ik hoop dat ik het nog mee mag maken om ermee op de fiets te zitten. Dus ik zeg anderhalf jaar.